Sabaidee!

Corine en ik zijn nu een halve week in Laos en hebben alweer veel meegemaakt. Dus sorry mensen, maar ook dit wordt weer een lang verhaal (maar aangezien het nu weekend is, zou ik zeggen: kick back and relax :-)).

Onze reis naar Laos begon in het noord-Thaise stadje Chiang Khong. Dit is een redelijk inspiratieloos plaatsje dat duidelijk bestaat bij de gratie van de toeristen op doorreis naar Laos. Gelukkig hoefden we hier maar 1 nacht te zijn in ons meer dan redelijke guesthouse (zelfs een zwembad!). Bij aankomst werden we verzocht ons paspoort in te leveren. Hoewel ik het niet zo'n fijn idee vond om mijn paspoort af te geven, zou het de dag erna minder wachttijd opleveren, omdat de mensen van het guesthouse dan alvast ons visum zouden aanvragen aan de overkant van de Mekong in Laos. Of ze dat uiteindelijk ook hebben gedaan was voor mij niet helemaal duidelijk, want we moesten alsnog wachten in het grenskantoor. Ik geloof dat we wel 3 of 4 keer ons paspoort terugkregen, weer moesten inleveren, aan iemand laten zien, etcetera. Corine kreeg zelfs eerst haar paspoort niet terug, omdat haar 50-dollar-biljet voor het visum te oud was...? Vlak voor we aan boord gingen,kregen we eerst nog een intimiderend praatje (met ons groepje toeristen) van iemand van een reisbureau (denk ik?) die - terwijl hij onze paspoorten in zijn handen hield - ons van harte welkom heette in Laos, maar ons wel waarschuwde voor de gevaarlijke mensen in Pakbeng, die zeker weten onze tassen zouden proberen te stelen, dus of we niet toch met de bus naar Louang Prabang wilden gaan? Maar we mogen zeker zelf kiezen hoor, we worden tot niets gedwongen?Gelukkig zaten we al snelbeiden veilig met ons paspoort in de slowboat.6 uur langop een smal houten bankje (metspeciaal-gekochtkussentje) over het water van de Mekong, met uitzicht op volbegroeide heuvels, af en toe een hutje of een dorpje, en de mensen op en rond het water om je te vermaken. Niet in de laatste plaats de andere toeristen aan boord! Ik hoop dat de Lao hun beeld van buitenlanders niet alleenbaseren op wat er op de boot gebeurd.. Er wordt me toch wat afgedronken, afgerookt en wat niet meer! Gelukkig zijn er geen mensen overboord gegaan :).
Rond half 6 kwamen we aan in Pakbeng en was het inmiddels donker. Wij als een gek naar onze backpacks toe, wantzodra de boot ook maar enigszins aanmeert klimmen de hotel-mannetjes al aan boord om ons naar hun hotel te lokken. Dan besef je je wel hoe vee zichmoet voelen in een veewagen.. Wij volgen wat mensenuit ons guesthouse in Chiang Khong naar hun geboekteguesthouse, en daar blijkt ook plaats voor ons.Er is weinig te doen in Pakbeng, maar samen met de andere reizigers vermaken we ons inhet restaurant van het hotel, al buffalovlees-etend en Beer Lao-drinkend.
Volgende ochtend weer vroeg in de slowboat,nog eens 8 uur naar Louang Prabang. Dit keer meer tussenstops met locals die de boot op- of afgaan, samen met hun zakken rijst, koeienpoten (vers afgehakt) en kippen (die gaan op het dak). Het is mooi vermaak omnaar deze mensen te kijken. Ook twee monniken aan boord, die het slechte voorbeeldgeven door flink teroken, en hun peuken en lege blikjes Sprite de Mekong in te mikken.Dit is slechts een verklaring voor waarom het Mekong-water zo bruin is... Rond 6 uur komen we aan in Louang Prabang, waar we gewapend met onze Rough Guide een prima hotelletje vinden.

De dag na aankomst (afgelopen donderdag 4 november)hebben we eerstuitgeslapen(best vermoeiend, reizen). Daarna maken we ons op voor onze eerstetempeltour in Laos. Ook in Louang Prabang hebben ze er daar voldoende van! Ik zal jullie niet met de details vermoeien. Wat wel leuk is, is dat deze stad heel Frans (of in ieder geval koloniaal) aan doet. De Fransen hebben hier zo'n 100 jaar gezeten, en daardooris de hoofdstraat meer koloniaal dan Aziatisch, zijn alle bordjes ook in het Frans, spreken veel mensenFrans, zijn hier veel Fransen en kun je overal baguette, croissant en crepes krijgen. Prima!We bezoeken tevens hetRoyal Palace (ondanks dat het hier communistisch is, toch een soort eerbetoon aan de oude koningen) enzien de zon zakken in de Mekong. 's Avonds eten we in een straatjebij een eetstalletje voor een prijs die 5 keer zo laag ligt als het restaurant van de dag ervoor, en het eten is veel lekkerder.Jemag een bord volscheppen voor 10.000 kip (ca. 1 euro).We hebben hier de afgelopen avondendus ook gegeten :). (Sowieso is de waarde van geld hier wel bijzonder.Zo kostonze hotelkamer70.000 kip per nacht (ca. 7 euro), iets wat we ook zo kunnenuitgeven aan een lekker ontbijtje hier.)Ook mooi: ELKE avond is er een night market met de leukste souvenirs. Ik ben dus inmiddels eenpaar oorbellen, een armbandje, vlaggetjes van de landen die ik bezoek, twee beeldjes en souvenirs voor anderen rijker.(Morgen/zondag reizen we verder, dus danga ik zien of het ook daadwerkelijk in mijn backpack past..).
Verder is Louang Prabang zo klein(Google het maar eens) dat we de hele tijd dezelfde mensen/medebackpackers tegenkomen. Best leuk!Toch ishet een stuk rustiger dan in Thailand, duidelijk minder toeristisch. Een ander verschil: de mensen proberen hier ook aardig te doen, maar het gaat ze nog niet zo makkelijk af als de Thai. Maarit's the effort that counts!
Gisteren (vrijdag 5 november)zijn we in een klein slowboatje naar de Pak Ou-caves gevaren; dat zijn oude grotten waar veel Buddha-beelden in staan. Tussendoor wordt jenog een kwartier lang eenplaatselijk dorpje ingejaagd waar whiskeywordt gebrand. Dat zit nou eenmaal in het pakket dat wordt aangeboden door het reisbureau, maar het is best beschamend: niemand komt voor dit dorpje, dus niemand vindt het heel interessant en de plaatselijke bevolking zit daar maar. De kindertjes zijn er wel heel schattig, dus daar hebben wij ons kwartier mee doorgebracht.Na de Cavesterug met de slowboat enhup, de minivan in, op weg naar deKuang Si-waterval, waar we zwemmen in het koude water en ik zelfs met een touw vanaf een boom het water in slinger (persoonlijk heldinnen-momentje).
Gisteravond wilden we dan toch eens het nachtleven van Louang Prabang verkennen. Hoewel we in DE bar van Louang Prabang zaten (de Hive Bar), was het er heel erg leeg en waren we om half 11 zo'n beetje de laatste gasten. Om 11 uur/half 12 moet sowieso al alles dicht hier, dus is er vrij weinig te doen, dachten we. Echter, toen we in het hotel aankwamen, zaten daar de Lao van het hotel, plus Matt, de jongen uit Nieuw-Zeeland die we op de boot hadden ontmoet. Aan de Lao Lao (whiskey) en vervolgens aan het Beer Lao. De mensen vermaken zich hier dus blijkbaar gewoon thuis! Wij krijgen Beer Lao aangeboden en aangezien het onbeleefd is om af te slaan, worden de eerdere cocktails uit de Hive Bar opgevolgd door bier. Gelukkig kunnen we ons na een tijdje van ze losweken, zodat we vanochtend kater-vrij zijn opgestaan (Matt kwam er een heel stuk slechter vanaf :P).

Dan blijft vandaag nog over. Eigenlijk was er vandaag niet veel meer over dat we nogper se wilden zien, maar omdat we kaartjes hadden gekocht voor een traditioneledansvoorstelling 's avonds, moesten we hiernog een dagje blijven. Vanochtend zijn wedaarom de heuvel opgeweest die hier midden in de stad ligt, om het uitzicht te bewonderen en - uiteraard - om eenWat en Buddha's te bekijken. Daarna naarde Wat That, die vlakbij onshotel ligt. Eigenlijk wilden we daarna samen met Matt en Sophie (de Nieuw-Zeelanders) in een tuktuk naar de Tad Sae-waterval. Helaas blijkt de Lao Lao niet zo goed bevallen bij Matt, dusgaan we met z'n tweeen op pad. Eerst in een tuktuk naar een riviertje, dan 5 minuutjes in een bootje, om vervolgens prachtige watervallen te zien met kristalhelder water.Ik vond deze waterval nog mooier dande Kuang Si watervallen. Wederom poedelen we in het water, terwijl op 5 meterafstand de plaatselijke olifanten worden gewassen. Wat een leven! Ik hoop dat dat moment me nog lang bij blijft (zoiets is helaasmaar lastig op een foto te vangen).
Terug in Louang Prabang eten we een crepe (heerlijk) en gaan we naar de traditionele dansvoorstelling. Denk: mooie Aziatische vrouwen in traditionele rokken, met een gouden 'kroon' op hun hoofd die hun handen zo sierlijk bewegen (wat voel ik me boers); mannen met van die maskers op die reuzen of apen moeten uitbeelden, en die hun handen ook zo sierlijk kunnen bewegen (zelfs de mannen!), met op de achtergrond xylofoon-achtige muziek. Mooi om een keer gezien te hebben.

Morgenochtend stappen we in de VIP-bus en gaan we naar Vang Vieng, een klein (toeristen/backpackers)dorpje ten zuiden van Louang Prabang, waar veel backpackers stoppen om in een band de rivier af te gaan en af en toe bij een barretje naar binnen gehengeld te worden om wat te drinken. Een mooi vooruitzicht dus!

En dan de foto's. Uiteraard hebben we er weer vele gemaakt, maar vanwege het trage internet in Laos (goede test voor je geduld!) staat er een (dit keer echt) kleine selectie op. Enjoy!