Hallo allemaal! Een berichtje vanuit het hoge noorden van Thailand! Poeh, ik heb alweer een hoop te vertellen, dus zet je maar schrap voor een Lang Verhaal.

Zoals gezegd hebben Corine en ik maandag de nachttrein naar Chiang Mai gepakt. In eerste instantie hadden we de trein van half 8 geboekt, maar die bleek niet te gaan. Die van 6 uur ging echter wel, dus hebben we onze tickets omgeboekt. Vanwege de overstromingen ging de trein tot Ayutthaya (2 uur treinen vanaf Bangkok), en daar zijn we op een bus gestapt naar Lopburi. En wat voor een bus: een echte discobus! Flink beschilderd aan de buitenkant, en aan de binnenkant voorzien van discolampen, discobollen en een DJ-paneel. Daar kan de NS nog een puntje aan zuigen :P. Het was allemaal prima geregeld en om 10 uur 's avonds zaten we in de trein die ons van Lopburi naar Chiang Mai zou brengen. Eerst wat gegeten in de restauratiewagen met een interessante keuze voor achtergrondmuziek (eerst R&B/hiphop, toen Celine Dion (Titanic) en foute boyband-muziek). Daar zagen we al de eerste kakkerlakken.. Corine en Marina (het Franse meisje), die in de bovenste bedden lagen, hebben in de loop van de nacht met nog veel meer kakkerlakken kennis gemaakt (of beter gezegd: de kakkerlakken met hun slippers kennis laten maken), terwijl Anne-Fleur en ik zoet sliepen in de onderste bedden. Of wij nou geen kakkerlakken hadden of dat we ze simpelweg niet zagen zonder bril, dat blijft vooralsnog een mysterie :-). In Chiang Mai hebben we die dag (dinsdag) rustig aan gedaan en hebben we alleen wat marktjes bezocht en een trektocht geboekt voor woensdag en donderdag.

Hoe fantastisch was dat! Ik ben normaal helemaal niet zo'n natuur-fanaat, maar ik vond de jungle echt super. Zoveel mooie watervallen en enorme bomen die helemaal overgroeid zijn door andere bomen. Af en toe zie je door de bomen heen een rijstveld of sta je opeens midden in een rijstveld, prachtig! Onze trek bracht ons naar het Doi Inthanon National Park, ten zuidwesten van Chiang Mai. We begonnen met een half uurtje lopen naar een hutje waar we onze lunch kregen (rijst, uiteraard). Daarna liepen we ongeveer 2 uur langs een rivier op richting een waterval. Met mijn lange broek, Teva's (met sokken) en rugzak-met-heupbanden voelde ik me helemaal oerwoudwaardig. Het was gelukkig goed te doen, af en toe wel een glibberig boomstammetje waar je overheen moet, maar zelfs dat hebben we allemaal gered (het blijft toch een beetje 'Indiana Jones voor Dummies'). Onze groep bestond uit 10 mensen, het merendeel was ouder dan wij (35+): een Nederlander, een Duitser, twee Engelsen en twee Zwitserse hippies (of 'Zwippies', inclusief nordic-walking-stokken..).
Bij de waterval hebben we een half uurtje gezwommen, daarna weer een uur gelopen totdat we de olifanten tegenkwamen! Het waren niet hele grote olifanten (maar nog steeds groot genoeg), en we hebben er een half uurtje op gereden. Niet in een bakje of op een zadel, maar direct op de olifant. Best lastig, zeker als de olifant besluit om een stukje de heuvel af te lopen op zoek naar eten. Ik heb nog steeds spierpijn van het mezelf vastklemmen aan de olifant om te voorkomen dat ik er vanaf zou kukelen. Uiteindelijk vond ik het olifantenritje toch wel tegenvallen. De olifanten lopen een fantasieloos rondje door de junlge, niets bijzonders, en er liepen (naar mijn mening) wat vervelende mannetjes bij die de olifantenbegeleiders waren. Met stokken met punten eraan, waarmee ze af en toe de olifanten in hun kont porden, zodat ik me afvroeg hoe die olifanten eigenlijk worden getraind. Misschien dat ik het achteraf liever niet had gedaan, maar ach, nu ben ik die ervaring ook rijker.

Vieze billen van de olifant (rechts Surin, onze gids, zonder vieze billen)

Na de olifantenrit liepen we een half uur naar het bergdorp waar wij zouden verblijven. Dit dorpje, Phamong genaamd, bestaat uit een tiental hutjes waar circa 45 mensen wonen. Er is een schooltje voor de kinderen, en de mensen zijn zelfvoorzienend met de omliggende rijstvelden en kippen, varkens en koeien die rondlopen. Zodra we het dorpje binnenlopen, komen de kinderen op ons afgestormd met armbandjes om aan ons te verkopen voor 10 Baht. Ze zijn duidelijk al helemaal gedrilld voor het toeristenleven. Ik heb wel een paar armbandjes gekocht; als ik ze dan toch ga kopen, dan geef ik mijn Baht liever aan een kindje in het dorp dan aan een willekeurige verkoper op Khao San Road.
Wij verblijven in de hut van Gippo, een 94-jarige man (een zeer respectabele leeftijd in Thailand!) die constant om ons lacht. Of heeft hij soms gedurende zijn leven teveel marihuana gehad? (Volgens Surin, onze gids, is dat laatste het geval, maar ik denk dat hij ons maar gek vindt). We eten 's avonds uiteraard weer rijst (gelukkig 'mai pit', niet pittig), en we spelen kaartspelletjes met de kinderen. De mensen zijn heel erg vriendelijk. Toch blijft het wel dubbel: aan de ene kant probeer je oprecht contact met ze te maken (bemoeilijkt door de taalbarriere, maar toch), maar tegelijkertijd zit iedereen (waaronder ik) ze te fotograferen en is het ook wel duidelijk dat ze gewend zijn om op de foto te gaan. Toch blijft het een bijzondere ervaring, zeker omdat wij met ons groepje de enige toeristen in het dorp zijn. (Ik verwachtte van tevoren dat we er met heel veel zouden zijn).
Omdat er geen electriciteit is (hoera voor mijn hoofdlampje - bedankt voor de tip, Merel!) liggen we al vroeg in ons bed, maar niet voordat we onze matrassen, dekens en directe omgeving controleren voor muggen en ander ongedierte. In het slaapgedeelte waren eerder die avond namelijk al twee schorpioenen verwijderd; bovendien is het plaatselijke muskietennet niet echt je-van-het. Uiteindelijk heb ik die nacht prima geslapen en heb ik de meeste last gehad van de harde grond onder het dunne matrasje.
De volgende dag ontbeten, afscheid genomen van de mensen en de kinderen en over het glibberige pad naar beneden gelopen. Met een busje gaan we naar het bamboeraften. Of nou ja, raften.. Daarbij denk je toch aan wild water, helm op, etcetera. In plaats daarvan nemen we plaats op een langwerpig bamboevlot (met reddingsvest, dat wel) en kabbelen we rustig de rivier over. Op een relatief wild punt worden we zelfs verzocht af te stappen, langs het wilde water te lopen en dan weer op te stappen. Dat was dus wel jammer, maar het was nog steeds een mooi bamboetochtje.

Needless to say dat we die nacht heeeeerlijk slapen in een echt bed in het Diva Guesthouse. De dag daarna waren we blij dat we de trekking er al op hadden zitten: het was aan het plenzen! Daar gaat onze tempeltour, dachten we.. Gelukkig werd het rond 12 uur droog, dus hebben we alsnog een fiets gehuurd en zijn we langs een aantal tempels gefietst. Superleuk om weer te fietsen! Wel even wennen, want ze rijden hier links (en ook als gekken).

We bezoeken de Wat Chiang Man (de oudste Wat in de stad), de Wat Phra Singh (de mooiste Wat in de Stad), de Wat Chedi Luang (ook mooi) en de Wat Phantao. Die laatste, hoewel zeer mooi, bezochten we eigenlijk per ongeluk, omdat we dachten dat we al bij de Wat Chedi Luang waren. Er bevinden zich namelijk zo'n 300 tempels in de stad, dus je komt er praktisch om de tien meter eentje tegen. Tussendoor hebben we nog Chinese dim sum geprobeerd; een beetje vreemd, maar wel lekker!

Bij de Wat Phantao leren we dat Thai een boeddha hebben voor elke dag van de week, en dat ze weten op welke dag ze geboren zijn. (De Thai die wij spraken waren zeer verbaasd dat wij dat niet wisten). Corine en ik blijken op een maandag geboren, dus 'onze' boeddha is een staande boeddha die een stop-teken maakt; als in: stop vechten, stop oorlog. We maken natuurlijk meteen een donatie voor een lang en gelukkig leven (op maandag dan).

Bij de Wat Phra Singh blijkt ook een monnikenschool of -centrum te zijn. Er lopen veel monniken rond (sommigen rennen, maken grapjes met elkaar, bellen op een mobiele telefoon - grappig gezicht!), en een aantal is zeer geinteresseerd in toeristen om met hen hun Engels te verbeteren. Wij raken in gesprek met bijna-monnik Siam, 20 jaar, komt uit Chiang Rai, en hij is mede naar deze school gekomen omdat zijn ouders geen opleiding kunnen betalen. Echt een interessante ontmoeting! Hij heeft ook mijn naam in Thai in mijn Lonely Planet geschreven (hoewel hij dacht dat ik Karin Tikker heet, dus zo heet ik voortaan in Thai).

Na de Wat Phra Singh hadden Corine en ik nog niet genoeg, dus zijn we op ons fietsje naar de Wat Suan Dok gegaan, iets buiten het centrum van de stad. Dit schijnt een mooie en zeer fotogenieke locatie te zijn (dus ik was al snel enthousiast). Het viel echter wel mee qua mooi-heid, dus zijn we snel teruggefietst om te douchen en een echte Thaise massage te ondergaan! De Lonely Planet zegt hierover dat de meeste mensen het even pijnlijk als aangenaam vinden, en dat lijkt me een zeer juiste omschrijving. De masseuse doet op een gegeven moment dingen met je lijf waarvan je zelf niet had gedacht dat je het kon, maar omdat je zo ontspannen bent laat je het maar allemaal begaan. Gek genoeg voel je je daarna wel ontspannen :-).

Na al dat tempel kijken en gemasseerd worden, hadden we toch nog genoeg energie om naar de Night Bazaar te gaan, waar we heerlijk hebben gegeten en bij allerlei kraampjes met mooie spullen te buiten zijn gegaan. I love Thailand!

Goed, dan vandaag nog (ik zei al dat het een lang verhaal zou worden). Vanmiddag zijn we (toch nog) naar een tempel geweest, dit keer de Wat Phra That Doi Suthep; een tempel op de berg Doi Suthep. Een olifant met een belangrijke relikwie stortte hier ooit ter aarde, en daarom is de tempel op die plek gebouwd. Om er te komen moet je wel wat moeite doen: eerst een trap op met maar liefst 306 treden, en dan kom je boven in een redelijk toeristisch gebeuren (vooral Aziatische toeristen, dat wel), met allerlei 'klassieke' optredens door Thaise kinderen en jongedames, maar toch mooi om te zien. Vooral mooi is het uitzicht over Chiang Mai, toch een grotere stad dan je zou denken!

Terug in de stad zijn we op zoek gegaan naar een 'Fish Spa', zo'n voetenbad met allemaal visjes erin die dan de dode huidcellen van je voeten eten. Aangezien dit in Nederland vrij prijzig is, wilde ik het hier wel eens proberen voor een special price. Met z'n drieen (Corine, Marina en ik) gingen we naar 'Fish Actually' (ik verzin de naam niet) om een half uur lang onze voetjes te laten beknabbelen. Van andere mensen en de medewerkers daar hoorden we dat het de eerst 3 minuten kriebelt, maar daarna minder wordt. Maar niet bij ons! Gierend lagen we met onze voeten in het water, onze impuls bedwingend om ze er weer uit te trekken. Wij heel verbaasd omdat de andere gasten zo rustig met hun voetjes in het water zaten. Blijkt dat wij in de 'heavy tank' zaten! De andere tanks bevatten blijkbaar minder eetgrage visjes, en bovendien zwommen er ook wat behoorlijk grote exemplaren tussen bij ons... (Zie de fotoserie; het is vrij hilarisch, al zeg ik het zelf). De vis-voet-behandeling is echt Heel Raar. Ik vermoed dan ook dat ik dit niet snel weer zal doen..

Net hebben we afscheid genomen van Marina, die naar Ko Phi Phi gaat voordat ze volgende week terug naar Frankrijk vliegt. Zelf gaan we maandag verder reizen naar Laos. Maandagochtend zullen we om 10 uur met de bus vertrekken richting Chiang Khong, een grensdorpje nog noordelijker. Daar zullen we een nacht verblijven en de volgende ochtend in de rij staan voor ons visum, kippen regelen (want daar betalen ze mee in Laos), en met een bootje over naar Huay Xai in Laos. Daar stappen we op de slow boat naar Pakbeng (duurt 1 dag), waar we ook 1 nacht blijven, en dan nog een dagje op de slowboat naar Luang Prabang, een mooie stad in Laos. Ik ben benieuwd!

De foto's staan - as ever - weer op m'n Flickr. Hier vindt je de foto's van de trekking (veel rijstvelden), de tempeltour en de Fish Spa. Corine heeft ook wat filmpjes gemaakt (ze is nu nog aan het uploaden, even geduld :-)) en ook leuke foto's (hoewel haar camera is overleden en ze nu net een nieuwe heeft gekocht).

Ik hoop dat met jullie alles goed is! Verwacht het volgende berichtje maar vanuit Laos (als we niet uit de slowboat gevallen zijn, tenminste :-)).